Po raz pierwszy dzieło zostało wyeksponowane w 1912 roku na wystawie Świata Sztuki. Spotkało się z przychylnością krytyków sztuki i publiki. W 1914 roku obraz był pokazany na wystawie w Malmö, a malarz dostał odznaczenie od króla Szwecji. Wydarzenia w historii Rosji spowodowały, że dzieło pozostało w Szwecji aż do zakończenia II wojny światowej. W 1950 roku obrazy Pietrowa-Wodkina, w tym Kąpiel czerwonego konia, zostały zwrócone Związkowi Radzieckiemu. Wdowa po malarzu oddała dzieło do kolekcji K. K. Basiewicz; w 1961 roku właścicielka kolekcji podarowała je Galerii Tretiakowskiej.
Opis obrazu W kompozycji obrazu dominuje koń i dosiadający go na oklep nagi chłopiec. Zwierzę zajmuje prawie cały pierwszy plan, a jego czerwony kolor wydaje się być bardziej nasycony na tle zimnego pejzażu i jasnej karnacji jeźdźca. Przednia noga konia znajduje się w wodzie. Od niej odbiegają fale w zielonym kolorze, nieco jaśniejszym niż woda w głębi obrazu. Uniesiona prawa noga konia powtarza zgięcie nogi jeźdźca. Wzrok konia, dumny i pyszny, skierowany jest na widza. Cała jego postawa wywiera wrażenie, że to on jest główną postacią na obrazie i tylko dzięki jego przyzwoleniu chłopiec siedzi na jego grzbiecie. Na dalszym planie widać dwie kolejne nagie postaci z końmi.