Magomied (Magoma) Dżafarow, ros. Магомед (Магома) Джафаров (ur. we wsi Kudali w okręgu gunibskim, zm. 3 listopada 1937 w łagrze w rejonie marinskim na Syberii) – rosyjski wojskowy (pułkownik), gubernator Czeczenii na przełomie 1918/1919 r., północnokaukaski bojownik antysowiecki.
Życiorys Ukończył szkołę realną w Temir-Chan-Szurze, po czym wstąpił ochotniczo do 2 Dagestańskiego Pułku Konnego. Brał udział w rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905. Na początku grudnia 1905 odznaczono go Krzyżem Św. Jerzego 4 klasy. W 1907 ukończył szkołę kawaleryjską w Jelizawetgradzie. Służył w stopniu chorążego w 1 Nerczinskim Pułku Kozaków zabajkalskich. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach 1 Dagestańskiego Pułku Konnego. W 1915 awansował do stopnia porucznika. Objął dowództwo straży przyboczej gen. W. I. Iranowa, dowódcy III Kaukaskiego Korpusu Armijnego. Odznaczono go Orderem Św. Stanisława 4 klasy i Orderem Św. Anny 2 klasy. Doszedł do stopnia pułkownika. W 1917 powrócił na Północny Kaukaz. Po wycofaniu się wojsk tureckich z Dagestanu w grudniu 1918 z ramienia rządu Republiki Górskiej Północnego Kaukazu objął funkcję gubernatora Czeczenii, stając na czele tamtejszych wojsk. Jako dowódca 1 Dagestańskiego Pułku Konnego podjął walkę z wojskami Białych gen. Antona I. Denikina.