Po upadku Republiki Górskiej w maju 1919 przeszedł wraz ze swoim pułkiem na służbę Białych. Walczył na froncie carycyńskim. Po zajęciu Dagestanu przez wojska bolszewickie na początku 1920 został jednym z przywódców powstania przeciwko ich władzy. Po aresztowaniu jego żony przez Czeka przybył tajnie do Temir-Chan-Szury, gdzie się poddał. Nie został jednak aresztowany dzięki wstawiennictwu przewodniczącego rewwojenrewkoma M.-M. Chizrojewa. Na początku 1921 wyjechał do Moskwy, gdzie objął funkcję wykładowcy w głównej szkole wojskowej przygotowania fizycznego robotników. Był też członkiem komisji do spraw przejścia wojska na system milicyjny. W latach 1922–1931 podejmował się jedynie czasowych prac. W 1931 r. został aresztowany przez OGPU w Kazachstanie, gdzie zajmował się skupem koni dla Narkomtorga ZSRR. Po procesie skazano go na karę 4,5 lat łagrów, ale została ona zniesiona. Pod koniec 1932 powrócił do Moskwy, otrzymując pracę inspektora w oddziale transportowym Dmitłaga OGPU. Otrzymał od Gienricha Jagody propozycję nielegalnego wyjazdu do Polski w celu rozpracowywania białej emigracji, ale odmówił. W rezultacie w marcu 1933 został ponownie aresztowany. W listopadzie tego roku skazano go na karę 10 lat łagrów. Osadzono go w obozie w rejonie marinskim. 3 listopada 1937 został rozstrzelany.