Zasadniczo prace projektowe zostały zakończone w 1941 roku. Jednak większość dokumentów i wszystkie plany jednostek typu A-150, podobnie jak plany okrętów typu YamatoMuir (1990), s. 485.Skulski (1989), s. 8., zostały zniszczone pod koniec wojny, na skutek czego pełna specyfikacja pancerników nie jest znana. Wiadomo, że miały mieć znacznie większą siłę ognia w porównaniu do poprzedników: artyleria główna miała się składać z sześciu dział kal. 510 mm umieszczonych w trzech wieżach dwudziałowych, zaś artyleria uniwersalna z licznych dział kal. 100 mm. Wyporność miała wynosić około 70 000 długich ton (ts)Breyer, Gil-Casares (1991), s. 38. (według jednego ze źródeł taką wartość miała osiągać wyporność normalnaJentschura, Jung i Mickel (1986), s. 40.), długość całkowita około 263 m, zaś szerokość maksymalna około 39 m. Burtowy pas pancerny miał prawdopodobnie mieć grubość 460 mmGardiner i Chesneau (1980), s. 178.. Japońskie huty nie mogły wyprodukować stali pancernej o takiej grubości, dlatego planowano zastosowanie dwóch warstw o takiej łącznej grubości, zmniejszało to jednak efektywność pancerza w porównaniu do pojedynczej płyty. Pozostałe dane dotyczące planowanego opancerzenia są nieznane, ale historycy marynarki są zdania, że miało ono przewyższać parametrami pancerz typu YamatoGarzke i Dulin (1985), s.