Odkrywcy szczęśliwie dotarli do Nowego Świata.
Zachowany urywek pieśni trzeciej opiewa spokój i uroki nowogródzkiej ziemi, wychwala szlachectwo i mądrość rodów ją zamieszkujących, nie zapomina także wspomnieć o uprawach ziemlanki (ziemniaka) na rodzimych gruntach.
Interpretacja Kartofla (takim regionalizmem określał Mickiewicz ziemniak) ma swoje źródła w naśladowaniu przez młodego poetę Woltera i parodiuje tradycję antycznego poematu bohaterskiego oraz współczesnych klasycystycznych poematów opisowo-dydaktycznych. Już poczynając od Argumentu (czyli wierszowanego streszczenia pieśni na jej początku), poprzez wzniosłą inwokację, aż do licznych porównań homeryckich, poemat Mickiewicza naśmiewa się z tradycyjnej stylistyki. Opisy rady świętych, pisane w duchu wolterowskim, nie są wolne od antykościelnych złośliwości. Zupełnie jednak serio podchodzi Mickiewicz do opisów przyrody Nowogródczyzny (widać tu prefigurację m.in. inwokacji do Pana Tadeusza). Nie mniej poważnie traktuje stworzoną przez siebie syntezę historiozoficzną, w której eksponuje kluczową rolę ludów i ich dążeń wolnościowych