W latach 1900–1902, 43 lokomotywy tej serii wyprodukował Hartmann (numery 569–581 i 607–636), a nadto, z powodu ograniczonych mocy produkcyjnych tej firmy w stosunku do potrzeb kolei saskich, 10 zamówiono w berlińskiej firmie Schwartzkopff (BMAG) (numery 582–591), 10 w Esslingen (numery 592–601) i 5 w Linke-Hofmann we Wrocławiu (numery 602–606).
Służba Ogółem zbudowano 118 lokomotyw serii VIII V2 (numery 519–636), przez co stały się najliczniejszą serią na kolejach saskich. Używano ich w ruchu pasażerskim na wszystkich głównych liniach, a także licznych drugorzędnych. Dzięki umiarkowanej średnicy kół, dość dobrze spisywały się także na terenach górzystych. Od 1910 roku były wypierane z głównych linii przez lokomotywy serii XII H2. Lokomotywy trzech wczesnych serii, produkowane przed 1900 rokiem, nosiły oprócz numerów nazwy własne w postaci nazw miast niemieckich.
Po I wojnie światowej 111 maszyn przeszło na Koleje Niemieckie (DRG), zaklasyfikowanych w 1925 roku jako seria 369–10 (numery 36 901 do 919 i 921 do 948 dla wczesnych serii oraz 36 951 do 1014 dla lokomotyw produkcji od 1900 roku).