Powierzchnia rusztu nie uległa natomiast zwiększeniu – 2,27 m².
Rozstaw osi wiązanych wynosił 2600 mm, a rozstaw osi przedniego wózka tocznego 2200 mm (jak w S3), natomiast przesunięto o 200 mm do przodu wózek toczny, przez co rozstaw między drugą osią toczną a pierwszą wiązaną wzrósł o taką wartość, do 2800 mm, a całkowity rozstaw osi – do 7600 mm. Nacisk na oś uległ niewielkiemu zwiększeniu i wynosił 16–16,1 t w przypadku osi wiązanych (inne źródło: 16,4 t) i 11,2 t w przypadku osi tocznych.
Parowóz miał dwucylindrowy silnik sprzężony o średnicy cylindra wysokoprężnego 475 mm i niskoprężnego 700 mm (w S3 odpowiednio 460 i 680 mm). Skok tłoka wynosił 600 mm, rozrząd był zewnętrzny Heusingera.
Stosowano tendry czteroosiowe pruskich wzorów (Musterblatt): III-5f (16 m³ wody, 4 t węgla), III-5g (20 m³ wody, 4 t węgla), III-5h (21,5 m³ wody, 5 t węgla) i III-5l (21,5 m³ wody, 7 t węgla) (oznaczane później jako serie: pr 2’2’ T 16, T 20 lub T 21,5 – ostatnia liczba oznaczała pojemność skrzyni wodnej). Długość parowozu z tendrem III-5f wynosiła 17 811 mm;