Lokomotywy różniły się zewnętrznie od siebie formą zbieralnika pary na kotle: produkcji Grafenstaden miały półkulisty zbieralnik, typowy dla tych zakładów, a produkcji Henschela cylindryczny. Tender był typowy pruski czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla.
Parowozy odmiany de Glehna były używane w dyrekcjach kolei pruskich: Altona (połowa – 11 sztuk), Erfurt i Magdeburg, od 1906 roku także Hannover i Danzig. Po 1906 roku nosiły one w poszczególnych dyrekcjach numery z zakresu 501 – 600. Dalsze lokomotywy nie były zamawiane przez koleje pruskie z powodu wejścia do produkcji lokomotywy serii S7 de Glehna, uważanej za serię docelową.
Większa liczba lokomotyw bardzo zbliżonego typu – 54, została zbudowana przez Grafenstaden na zamówienie niemieckich kolei Alzacji-Lotaryngii, co niewątpliwie miało związek z umiejscowieniem tam zakładów. Z tego, 50 lokomotyw zbudowano w latach 1902–1904, a cztery ostatnie po dłuższej przerwie, w 1913 roku (przyczyny zamówienia ostatnich lokomotyw, kiedy seria ta była już przestarzała, są niejasne)H. Rauter, G. Scheingraber, Preußen-Report. Band 2..., s. 56.. Nosiły one na tych kolejach oznaczenie serii A18, od 1906 roku: S3, a od 1912 roku: S5. W stosunku do pruskich lokomotyw, miały wyższe ciśnienie w kotle (15 atmosfer).