Otrzymały one również zawory bezpieczeństwa typu francuskiego, w kominkowatej obudowie wraz z gwizdkiem, na kotle przed budką maszynisty. Pierwsze 20 lokomotyw miało kocioł z 226 płomieniówkami, o powierzchni ogrzewalnej 121,96 m², dalsze 34 – ze 104 płomieniówkami większej średnicy, o powierzchni ogrzewalnej 169,85 m².
Na kolejach Alzacji-Lotaryngii lokomotywy te były liczniejsze od alzackich odpowiedników najpopularniejszej pruskiej serii parowozów pospiesznych S3 (używanych tam w liczbie 40). Obsługiwały one ekspresy ze Strasburga. Po I wojnie światowej służyły na francuskiej kolei Alzacji i Lotaryngii do 1937 roku.
S5¹ Bauart Hannover Drugą wersją lokomotywy S5¹ była konstrukcja von Borriesa i fabryki Hannoversche Maschinenbau (Hanomag) w Hanowerze, wyprodukowana w liczbie 17 sztuk. Prototyp zbudowany w 1900 roku otrzymał nagrodę Grand Prix na Wystawie Światowej w Paryżu, a pozostałe 16 zbudowano w latach 1902–1903. Wszystkie używane były w hanowerskiej dyrekcji kolei pruskich, z numerami 501 – 517H. Rauter, G. Scheingraber, Preußen-Report. Band 2..., s. 57–59..