Lokomotywa stanowiła rozwinięcie konstrukcji parowozu S3, zachowując jego główne wymiary, w tym osie wiązane o średnicy kół 1,98 m i rozstawie 2,7 m oraz wózek toczny typu hanowerskiego o rozstawie osi 2,2 m, a także kocioł o powierzchni ogrzewalnej 119 m². Tender był taki sam, jak w lokomotywie de Glehna – czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla. Widoczną różnicą w stosunku do lokomotyw serii S3 i lokomotyw de Glehna był przesunięty do tyłu wysoki cylinder zbieralnika pary na kotle oraz dodany na przedniej części kotła, równy wielkością cylinder zbiornika sprężonego powietrza, później zamieniany na leżący cylindryczny zbiornik w tym samym miejscu. Między oboma cylindrami na kotle była dość wysoka piasecznica.
Podobnie, jak w przypadku lokomotywy de Glehna, wyprodukowano niewiele lokomotyw S5¹ odmiany hanowerskiej w związku z opracowaniem docelowej lokomotywy serii S7.
Służba po I wojnie światowej i w Polsce Po I wojnie światowej lokomotywy pruskie zostały przejęte przez Koleje Niemieckie (DRG).