W latach czterdziestych brał udział w kampanii przeciwko kosmopolitom w Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym i w innych politycznych akcjach. Podczas wojny z Niemcami walczył m.in. pod Leningradem, był dwukrotnie ciężko ranny. Za udział w walkach został odznaczony orderem i medalami. Od 1949 pisał jako krytyk literacki, od 1954 występował przeciwko przedstawianiu w różowych kolorach powojennych historii, radzieckich losów Siemiona Babajewskiego, Jelizara Malcewa, Siergieja Woronina, Jurija Łaptiewa i innych.
W 1954 opublikował szkic obrachunkowy Ludzie wsi kołchozowej w powojennej prozie (Люди колхозной деревни в послевоенной прозе).
Od 1950 pracę naukowo-dydaktyczną dzielił z literacką, rozpoczynając tworzenie początkowo trylogii, a ostatecznie tetralogii Priaslinowie (Пряслины). Przedstawił w niej dzieje tytułowego rodu chłopskiego na tle losów rosyjskiej wsi Piekaszyno w ciągu trzech dekad, od lat 40. do 70. XX wieku. Według Joanny Sałajczykowej dzieło to prezentuje historyczny odbiór opisywanej rzeczywistości, z postrzeganiem bohaterów epickich, ich charakterów, jako historycznych zjawisk umiejscowionych w realiach swoich czasów. Jednocześnie uwypuklony jest – jako siła napędowa – wpływ dramatycznych i konfliktowych zdarzeń otaczającego świata na fabułę dzieła.