Praca naukowa Po wojnie osiedlił się w Łodzi. W czerwcu 1945 został ordynatorem w Szpitalu Ojców Bonifratrów na Chojnach, jednak wkrótce opuścił to stanowisko z powodu złego stanu zdrowia (choroba serca) nadwątlonego z powodu ciężkich przeżyć wojennych. Po odbyciu kuracji objął w listopadzie 1946 funkcję ordynatora w szpitalu na Radogoszczu.
Od roku akademickiego 1948/1949 prowadził wykłady i ćwiczenia z dziedziny chorób wewnętrznych dla studentów Wydziału Stomatologicznego Akademii Medycznej w Łodzi. W styczniu 1949 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego na podstawie rozprawy „O wlewaniach wody do jelita grubego w przypadkach azotemii” („Polski Tygodnik Lekarski” 1948 nr 37/38, s. 1105-1110). Wkrótce uzyskał tytuł docenta na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego (ok. 50 prac w pięciu językach). 1 października 1950 objął kierownictwo Kliniki Chorób Zakaźnych Akademii Medycznej w Łodzi. 11 kwietnia 1951 został profesorem nadzwyczajnym chorób zakaźnych Wydziału Lekarskiego AMŁ. Był sekretarzem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego. Opublikował ponad 50 prac naukowych w czasopismach polskich i zagranicznych.