W latach 1912–1914 zdobywał specjalizację jako wolontariusz w klinice chorób wewnętrznych we Fryburgu Badeńskim, potem w Greifswaldzie. W 1914 nostryfikował dyplom lekarski na Uniwersytecie Kijowskim.
Praca zawodowa Podczas pierwszej wojny światowej służył w armii carskiej jako lekarz polowy. W latach 1918–1926 pracował jako starszy asystent w 2. Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego, następnie (1926–1934) był lekarzem-wolontariuszem w szpitalu na Czystem w Warszawie i w Państwowym Zakładzie Higieny. W latach 1934–1939 łączył funkcję ordynatora i kierownika oddziału wewnętrznego w szpitalu na Czystem.
II wojna światowa Po wybuchu drugiej wojny światowej uciekł do Lwowa. Początkowo był ordynatorem w sowieckim szpitalu polowym, potem (od lipca 1941 do kwietnia 1942) był ordynatorem w szpitalu żydowskim we Lwowie. W maju 1942 przedostał się nielegalnie do getta w Warszawie, gdzie przebywała jego rodzina. W szpitalu getta dobrowolnie pełnił obowiązki konsultanta internistycznego. Brał także udział w tajnych szkoleniach dla lekarzy i studentów medycyny. Jesienią 1942 wraz z córkami uciekł z getta warszawskiego. Ukrywał się pod przybranym nazwiskiem, pracował jako pielęgniarz i lekarz. Brał udział w działalności konspiracyjnej.