Arab – poemat Juliusza Słowackiego, napisany w listopadzie 1830 roku w Warszawie, opublikowany w pierwszym tomie Poezyj w kwietniu 1832 roku. Jeden z dwóch poematów o kolorycie orientalnym pomieszczonych w tym zbiorze, które Słowacki dedykował Michałowi Roli Skibickiemu.
Treść Podmiotem mówiącym, a zarazem bohaterem, jest bezimienny Arab, który samotnie na wielbłądzie przemierza stepy, w poczuciu nienawiści do świata pragnie czynić zło i odbierać ludziom szczęście tam, gdzie je spostrzeże. Utwór składa się z czterech obrazów pokazujących jego niszczycielską działalność.
Pierwszy obraz pokazuje ubogiego rybaka i poławiacza pereł, który jest szczęśliwy z tego, co posiada. Arab zakłóca jego spokój, rzucając w odmęty morskie drogocenną perłę, złupioną wcześniej jednej z wędrujących karawan. Rybak łudzony nadzieją odnalezienia perły i wielkiego bogactwa, jakie ona mogłaby mu dać, traci swoją dotychczasową pogodę ducha.
Druga część poematu pokazuje zatrutą przez Araba studnię, przy której umiera cała karawana. Początkowe okrzyki radości z odnalezienia źródła szybko zamieniają się w jęki konających. Jeden tylko starzec nie zdążył napić się wody wraz z innym i teraz obserwuje odejście swoich pięciu synów.