Z tej pierwszej wersji Wskrzeszenia, która według legendy została w rekordowo szybkim tempie zastąpiona nowszą kompozycją malarską, prawdopodobnie nie pozostał żaden ślad i jest możliwe, że cała historia pierwszej wersji jest jedynie wymysłem obdarzonego bujną fantazją biografa, zainspirowaną być może tym, że jako że górna część obrazu jest bardzo ciemna i wręcz pusta, musiała być w domyśle Sussino skutkiem wielkiego pośpiechu, przez który dzieło wydaje się wręcz nieukończone.
O płótnie tym wspomina się także w dziele Le Vite de’ pittori scultori e architetti moderni autorstwa Giovan Pietro Bellori (1613-1696):
Dotarłszy następnie do Messyny wykonał tam u Kapucynów obraz ze Zwiastowaniem, przedstawił zaś na nim Dziewicę z dzieciątkiem na zewnątrz rozwalającej się chaty pozbawionej ruchomości i belek; tam jest św. Józef oparty o kij z kilkoma adorującymi pasterzami. Dla tych samych Ojców namalował św. Hieronima ze Strydonu piszącego nad księgą, zaś w kościele Służebników Chorych (wł. Chiesa de’ Ministri de gl’Infermi), w kaplicy Państwa Lazzari namalował wskrzeszenie Łazarza, którego przedstawił z wysiłkiem wychodzącego żywego z grobu i rozchylającego ramiona w kierunku z którego dobiegał głos Chrystusa i wyciągającego w jego kierunku ręce.