Płacze Marta i w zdumienie wpada Maria Magdalena, jest także i jeden człowiek, który zasłania dłonią nos, aby ustrzec się fetoru gnijącego trupa. Obraz jest wielki, postacie stoją w środku groty, snop silnego światła pada na obnażonego Łazarza i tych, którzy go podtrzymują; obraz jest godny najwyższego uznania ze względu na siłę przedstawienia. Lecz niełaska u Michała nie opuszczała go, zaś strach gnał go z jednego miejsca w inne.[...]
Prawdopodobnie Caravaggio sportretował się na tym płótnie jako mężczyzna ze złożonymi dłońmi za palcem wskazującym Chrystusa. Realizm płótna jest wstrząsający: Łazarz, będąc posłusznym gestowi Chrystusa stojącego w półcieniu, poniekąd grożącemu w swojej potędze, jest na wskroś przenikany przez zbawienną jasność niebiańską niczym prądem elektrycznym, który rozpręża zastygłe z powodu śmierci mięśnie i ponownie daje mu życie; w akcie ponownych narodzin Łazarz rozpościera ramiona przybierając w ten sposób kształt przypominający krzyż.