w Vallatum, Submuntorium, Cambodunum (dzisiejsze Kempten), Vimanii i Cassiliacum (Memmingen).
Już w czasie kryzysu wieku III północne granice cesarstwa rzymskiego stały się celem ataków Alamanów, których bezskutecznie próbowali pokonać cesarze Karakalla i Maksyminus Trak. Za panowania Galiena w 259 i 260 Alamanowie i ich sojusznicy Jutungowie splądrowali Recję i Północną Italię i zniszczyli m.in. Castra Regina. Kres ich inwazji położyły dopiero rzymskie zwycięstwa w pobliżu Mediolanu i w bitwie pod Augusta Vindelicorum. Jednak mimo pokonania sił germańskich, Rzymianie utracili kontrolę nad ufortyfikowaną granicą a cesarz rozkazał wycofać siły rzymskie do Italii. W 268, roku śmierci cesarza, Alamanowie ponownie złupili Recję, wkroczyli do Italii i ponownie ulegli rzymskim legionom, tym razem pod wodzą Klaudiusza II Gockiego. Pomimo rzymskich sukcesów Alamanowie i ich sojusznicy utrzymali większość Recji, wyparł ich dopiero Aurelian w 274 roku, w czasie ekspedycji przeciw cesarstwu galijskiemu. Marek Aureliusz Probus poprowadził kilka ekspedycji karnych na drugą stronę granicy i wzmocnił limes, dzięki czemu do Recji powrócił pokój. W IV wieku na terenie Recji zaczęły powstawać pierwsze wspólnoty chrześcijan.