W II wieku rzymskie wojska przesunęły granicę prowincji dalej na północ, ale wiele dotychczasowych obozów wojskowych zajęli cywile, tworząc kolejne miasteczka o charakterze czysto cywilnym; w tym czasie powstały m.in. Phoebiani (Faimingen), Aquileia (Heidenheim) i Pons Aeni (Pfaffenhofen am Inn).
Historia Wzmianka o Recji jako jednej z czterech krain, przez które wiedzie droga przez Alpy pojawia się już w pisanych przed 146 p.n.e. Dziejach Polibiusza. W czasach przedrzymskich tereny Recji zamieszkiwały dwie główne grupy ludności. Na północ od Alp, na obszarze pogórza alpejskiego, do ok. 50 p.n.e. dominowały typowo lateńskie oppida, warowne osady stanowiące centra administracyjne lokalnych plemion, prawdopodobnie celtyckich. Z kolei górskie doliny zamieszkiwali przede wszystkim Retowie, o których wczesnej historii i pochodzeniu niewiele wiadomo.
Tytus Liwiusz w Ab Urbe condita i Pliniusz Starszy w Naturalis historia, a w ślad za nimi wielu antycznych autorów, wskazywali na pochodzenie Retów od Etrusków, których Galowie mieli zepchnąć z ich siedzib w Dolinie Padu na północ, zapewne między VII a V wiekiem przed naszą erą.