Do Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku Marocha zakwalifikował się w konkurencji K-2 10 km wraz z Otą Kroutilem, natomiast na K-2 1 km z Czechosłowacji przyjechała załoga Bedřich Dvořák i Rudolf Klabouch. Po losowaniu terminów startów okazało się, że szanse na awans tych drugich są minimalne, więc czechosłowackie załogi postanowiły się zamienić. Matocha i Kroutil wystartowali na dystansie 1 km, gdzie zgodnie z przewidywaniami nie przebrnęli eliminacji, natomiast lepsi Dvořák i Klabouch wzięli udział w konkursie na 10 km. Tam również nie znaleźli się w czołówce, a ostatecznie zajęli siódme miejsce.
W 1954 był członkiem sztafety 4 × 500 m, która na Mistrzostwach Świata rozgrywanych we francuskim Mâcon odpadła w eliminacjach.
Matocha bardzo wcześnie zaczął trenować podopiecznych w klubie VK Tatran Bratysława (następcy wodniackiego oddziału KSTL). Przez wiele lat był tam zarówno trenerem, jak i zawodnikiem, a nawet kierownikiem drużyny odpowiedzialnym za zakup sprzętu, do którego, z oszczędności, wiosła robił sam. W zimie zdarzało mu się także trenować wioślarzy.
W 1955 roku przeszedł z Tatrana do Slávii UK Bratysława, gdzie szefował jego znajomy, Ladislav Čepčiansky. W Slávii spędził ponad pięćdziesiąt kolejnych lat.