Jan Biernat (ur. 21 czerwca 1909 w Rabie Niżnej, zm. 8 października 1989 we Wrocławiu) – polski chemik, specjalizujący się w polarografii, nauczyciel akademicki, związany z uczelniami we Wrocławiu i Opolu.

Życiorys Po ukończeniu szkoły powszechnejw Rabie Niżnej uczęszczał do gimnazjum w Nowym Targu. Maturę zdał w roku 1929, po czym studiował chemię na Politechnice Lwowskiej. Następnie pracował jako asystent na macierzystej uczelni, dość blisko współpracując ze słynnym kartografem Eugeniuszem Romerem. Po zakończeniu II wojny światowej osiadł w 1945 roku we Wrocławiu oraz podjął pracę na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej. Potem odbył staż naukowy u prof. Jaroslava Heyrovskiego w Pradze. Pracę doktorską wykonał pod kierunkiem prof. Bogusławy Jeżowskiej-Trzebiatowskiej w 1960 roku. Następnie otrzymał kolejno tytuły doktora habilitowanego w 1964 oraz profesora nadzwyczajnego w 1982S. Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia, Opole 2004, s. 75-76..

Na przełomie lat 60. i 70.