W podobny sposób grupa wydała wówczas jeszcze kilka kolejnych singli, nagrywając pod trzema różnymi nazwami: Calypso Quintet, Bedasse & Band oraz Bedasse With the Jamaican Calypsonians. Jednak po kilku miesiącach Stanford niespodziewanie zwinął swój interes i wyprowadził się z miasta; sytuację tę natychmiast wykorzystał inny znany producent, Ivan Chin. Choć jeszcze niedawno był on wśród osób które odmówiły wydania singla "Night Food", teraz zdecydował się podpisać z muzykami kontrakt na wyłączność (umowa opiewała na co najmniej dwa nowe utwory miesięcznie za ustaloną kwotę). Zawodowo Chin zajmował się sprzedażą i serwisem odbiorników radiowych - próby oraz sesje nagraniowe odbywały się nocami na zapleczu jego sklepu "Chin’s Radio Service" przy 48 Church Street. Pomieszczenie to trudno było nazwać studiem; betonowa podłoga i gipsowy sufit nie zapewniały odpowiedniej akustyki, zaś całe wyposażenie stanowiła prosta konsola nagraniowa wraz z dwoma mikrofonami typu "ribbon". Mimo takich a nie innych warunków, w latach 1955-57 Chin zarejestrował i wydał około 50 singli formacji, znanej odtąd jako Chin’s Calypso Sextet (aczkolwiek kilka pierwszych singli sygnowanych jest Local Calypso Quintet).