A. antarcticus jest jednym z największych lądowych stawonogów Antarktydy. Dorosłe osobniki dorastają do 1 mm długości. Zwierzęta te we wszystkich stadiach rozwoju charakteryzują się powolnym tempem zarówno w poruszaniu się, jedzeniu, jak i rozwoju. Odporność na niskie temperatury daje im zawarty w ciele glicerol, chroniący przed zamarznięciem. Nie jest to jednak specyficzne dla tego gatunku przystosowanie do klimatu Antarktydy, gdyż obecność związków gliceryny stwierdzono u wielu innych zwierząt żyjących w cieplejszych strefach. Na zdolność przetrwania A. antarcticus w warunkach polarnych składa się prawdopodobnie kilka różnych czynników.
Podgatunki W obrębie tego gatunku wyróżniono 3 podgatunki: A. antarcticus antarcticus (Michael, 1903) A. antarcticus grandjeani (Dalenius, 1958) A. antarcticus intermedius Wallork, 1967
Przypisy (pdf)
Kategoria:Ekstremofile Kategoria:Ameronothridae Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1903 roku