Z dniem 5 stycznia 1931 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko pierwszego oficera sztabu. W 1934 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Mieczysława Norwid-Neugebauera z siedzibą w Toruniu. W 1938 został skierowany na praktykę liniową na stanowisku dowódcy I dywizjonu w 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach. Po zakończeniu praktyki ponownie w Inspektoracie Armii w Toruniu.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził Legią Oficerską i Podoficerską w oblężonej Warszawie. Dostał się do niewoli niemieckiej (Oflag II C Woldenberg), w której przebywał do 1945. Po wojnie zgłosił się do ludowego Wojska Polskiego, gdzie został szefem Wydziału Organizacyjnego, później szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr II. Od września 1946 do maja 1947 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. W 1947 zastępca szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii MON. Komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie od października 1947 do lipca 1948, a do października 1950 szef sztabu Dowództwa Okręgu Pomorze.