Wykonany przez elfów z Gondolinu w czasach Bitew o Beleriand, pierwotnie należał do Najwyższego Króla Noldorów Turgona. Po zdobyciu i zniszczeniu tego miasta (w 511 roku Pierwszej Ery) miecz ten zaginął, najprawdopodobniej został zrabowany przez orków. Jego losy są nieznane aż do Trzeciej Ery, kiedy to znalazły go trzy trolle: Bert, Tom i William. Te z kolei ukryły go w swojej siedzibie i właśnie tam, w 2941 roku Trzeciej Ery, trafił na niego Gandalf, wędrując wraz z Thorinem, jego kompanią i Bilbem Bagginsem do Ereboru. Od tego momentu czarodziej zwykle nosił Glamdringa u boku. Zabrał go również ze sobą, gdy ruszył na wędrówkę z Drużyną Pierścienia (3018–3019 Trzeciej Ery).
Glamdring miał bogato zdobioną rękojeść i był bliźniaczo podobny do innego miecza, Orcrista, później używanego przez Thorina Dębową Tarczę. Sygnalizował obecność orków, rozbłyskując bladym światłem. Miano Glamdring pochodzi z sindarinu i znaczy Młot na wroga. Gobliny z Gór Mglistych zwały go (w zależności od tłumaczenia) Zabijaczem, Bijaczem lub Samobijem (oryg. ang. Beater).