Do tych charakterystycznych cech należały szczególna rola króla w społeczeństwie, obchodzenie święta Nowego Roku oraz kult płodności.
W kwestii wpływu na człowieka religia babilońska miała charakter religii animistycznej. Świat otaczającej go natury był pełny bogów i demonów (np.: ogień, woda), a za każde przewinienie lub zaniedbanie człowiek płacił określoną cenę (np.: choroba, śmierć).
Moralność Babilończyków Nie zachowały się żadne źródła na temat poglądów Babilończyków na moralność. Wnioski o tym, co uważali oni za dobre i złe zostały wysnute drogą egzegezy opartej na dostępnych tekstach. Znany jest natomiast stosunek bóstw do grzechów oraz pouczenia o tym, że wymienione w nich występki są wstrętne bogom.
W starszym stadium rozwoju religii babilońskiej prawdopodobnie uważano, że dobrem jest czyn pochwalany przez bóstwo, złem – potępiany przez nie. Ta koncepcja została zawarta w Poemacie o cierpiącym sprawiedliwym. Wraz z powstaniem jednolitego organizmu państwowego w panteonie babilońskim pojawiły się bóstwa sprawujące opiekę nad prawem i sprawiedliwością – Kittu i Meszara.