Istoty nadprzyrodzone thumb|200px|Kudurru Meli-Szipaka, przedstawiające siedzącego na tronie Sina oraz symbole Szamasza (słońce), Sina (księżyc) i Isztar (gwiazda) thumb|200px|Nebo thumb|200px|Muszhuszu, relief z Bramy Isztar Panteon bóstw babilońskich był obszerny. Postawę dla jego rozwoju stworzyły wierzenia epoki sumeryjskiej. Choć Sumerowie wypracowali ogólną jednolitość swojego panteonu, w szczegółach dostrzegalne były różnice lokalne. Wynikały one z potrzeb miast z własnymi bóstwami opiekuńczymi, niemniej jednak miejscowe panteony i kulty mieszały się i ewoluowały. Po wzbogaceniu wierzeń sumeryjskich przez religie semickie liczba bóstw uległa powiększeniu, gdyż najeźdźcy przyswoili sobie bóstwa sumeryjskie, tłumacząc ich imiona na języki semickie i włączając je do własnego panteonu.
Nie zachowały się źródła, które umożliwiałyby jednoznaczne odtworzenie charakterów poszczególnych bóstw babilońskich, ich koligacji rodzinnych i osobowości. Wnioski na ten temat opierają się na zachowanych utworach literackich, które jednak nie przekazują jednolitych informacji. Opowieści były tworzone na potrzeby przekazania zasad religijnych, dlatego zawarte w nich informacje często są sprzeczne z innymi przekazami.