Drugą triadę stanowili: Sin – bóg księżyca, kalendarza księżycowego i nocy, decydujący o wzrastaniu roślin i pomnożeniu stad. Podatny był na ataki demonów, które powodowały zaćmienie księżyca. Z rąk wrogów wybawiał go Marduk; Szamasz – wszechwidzący bóg słońca, opiekun sprawiedliwości, sędzia i postrach złych duchów. bóstwo, którego imię zapisywane było niewymawialnym monogramem, z czasem jego miejsce w triadzie zajmowali w zależności od koncepcji teologicznej: Isztar – bogini płodności, miłości cielesnej i wojny. Była jedynym najwyższym bóstwem żeńskim i dlatego łączyła w sobie charaktery innych bogiń. Z czasem jej imię zaczęło używać na określenie „bogini”. Raman – bóg pogody i zjawisk atmosferycznych. Gdy w Mezopotamii pojawiła się tendencja do tworzenia scentralizowanych państw narodowych, powstała potrzeba ustanowienia jednego boga naczelnego. Tytuł ten w okresie panowania Hammurabiego nadano Mardukowi, który poprzednio nie należał do żadnej triady bóstw najwyższych. Nazwano go królem wszystkich bogów i stworzycielem świata.