Bogowie Najstarszą metrykę w religii babilońskiej miał prawdopodobnie El, stojący na czele panteonu. Jego imię przetrwało w tytulaturze młodszych bóstw. W okresie formowania się państwa pojawiły się charakterystyczne dla religii semickich triady bóstw. Najwyższą rangą triadą byli związani ze sferą życia Anu – ojciec bogini ziemi Bau i wszystkich bogów; Bel – bóg ziemi – rządził życiem, śmiercią oraz panował nad demonami. Królowie babilońscy zawdzięczali mu ustanowienie władzy; Ea – bóg świata podziemnego, mądrości, źródeł wody i płodności – był twórcą życia. Bogowie Anu i Bel byli zbyt oddaleni od spraw na ziemi, by ingerować bezpośrednio w sprawy ludzkie. Szacunek do nich był wyrażany poprzez umieszczanie ich imion przed imionami pozostałych bogów. Obecność Anu i Bela przejawiała się za pośrednictwem innych wielkich bóstw, w szczególności przez Sina i Isztar. Jedynie Ea z tej triady zachował w babilońskim kulcie religijnym swoją pozycję najwyższego boga i twórcy.