Obdarzano go tytułami Marduka, przypisywano mu sferę aktywności Ea, nazywany był pierworodnym Bela i panował nad chmurami burzowymi, podobnie jak Szamasz posyłał światło słoneczne na ziemię. Tamuz – bóg słońca wiosennego, umierający na skutek letnich upałów, jednak potęga królestwa zmarłych nie była w stanie go zatrzymać, gdyż był jego władcą, więc na wiosnę powracał do życia. Był małżonkiem Isztar w okresie jej młodości i niewinności. W przypadku bóstw żeńskich w religii babilońskiej uwidaczniało się zjawisko henoteizmu. Bez względu na to, którą boginię w jakimkolwiek hymnie wychwalano, otrzymywała ona tytuł Belit – królowa wszystkich bogów, pani nieba i ziemi. W przypadku ich kultu jako opiekunek życia oraz narodzin nadawano im imiona Erua i Serua. Bóstwa żeńskie wymieniane były przeważnie przy imionach swoich małżonków w tekstach magicznych. Boginie, które w większości w czasach sumeryjskich patronowały płodności, w okresie babilońskim praktycznie utraciły swoje znaczenie. Wyjątek stanowiły nieliczne bóstwa, związane z utrwalonymi w społeczeństwie tradycjami religijnymi: Gula – małżonka Niniba, bogini lecznictwa, pani życia i śmierci. Nana – opiekunka Uruk z czasów sumeryjskich.