Z czasem jej przymiotami obdarzono Isztar. Allatu – bogini świata podziemnego. Do mniej znacznych należeli bóstwa, określane nazwami zbiorczymi Igigi i Anunnaki. Byli to wysłannicy i pomocnicy wielkich bóstw, choć we wcześniejszym okresie mianem Anunnaki określano także potomków Anu – wielkich bogów.
Demonologia
Babilończycy wierzyli w złe i dobre duchy. Do złych istot nadnaturalnych należały liczne demony, które szkodziły zarówno ludziom, jak i bogom. Były to przeważnie dzieci Anu. Pierwotnie występowały jako Siódemka lub złe utukku. Z czasem ich liczba uległa powiększeniu. Do grona złych demonów należały także: Lamasztu, która wyrządzała zło kobietom w połogu i karmiącym matkom, wykradając im dzieci, Namtaru, będący demonem zarazy na usługach Nergala, Rabisu, który czaił się na ofiary w przejściach i kątach domowych, Lilitu, nawiedzająca we śnie mężczyzn, z którymi płodziła alu i gallu – krwiożercze potwory bez twarzy czyhające na śmierć swoich ojców.
Złe duchy utrudniały codzienne życie. W religii babilońskiej były to dusze zmarłych gwałtowną śmiercią oraz na skutek poniesionej kary za złamanie tabu lub niepogrzebanych zgodnie ze zwyczajami. W postaci złośliwych duchów sprowadzają nieszczęścia na żyjących. Aby je unieszkodliwić, stosowano określone rytuały i odmawiano stosowne zaklęcia.