Literatura thumb|200px|Aleksandr Błok W literaturze rosyjskiej srebrnego wieku szczególnie widoczne były impresjonizm i symbolizm, które wyparły typowe dla dotychczasowego dziewiętnastowiecznego piśmiennictwa racjonalizm, pozytywizm i realizm. Doszło do odrodzenia poezji i krytyki literackiej. Za najważniejszych poetów „srebrnego wieku” tworzących w nurcie symbolistycznym uważa się Aleksandra Błoka, Innokientija Annienskiego, Andrieja Biełego, Walerija Briusowa i Konstantina Balmonta. Osobną grupę stanowili akmeiści (Nikołaj Gumilow, Osip Mandelsztam) i futuryści (Władimir Majakowski, Wielimir Chlebnikow). Znaczącą rolę w rozwoju kultury epoki odegrali również poetka Anna Achmatowa, Dmitrij Mereżkowski, Zinaida Gippius, Wasilij Rozanow.
Badacze literatury srebrnego wieku podkreślają silną obecność w niej motywu „końca wieku”, nadchodzącej apokalipsy, końca epoki, uczucie rozkładu i niepewności. Autorzy epoki srebrnego wieku sceptycznie odnosili się do wartości uznawanych dotąd za niekwestionowane. Część z nich w swoich utworach podejmowała problem samopoznania i samorealizacji jednostek, analizując wewnętrzne przeżycia człowieka oraz jego pozycję w społeczeństwie. Inni autorzy podejmowali tematy piękna, miłości, smutku (poezja akmeistów, Anna Achmatowa).