Cel operacji Według radzieckiej historiografii operacja miała ograniczony charakter: miano ostatecznie uniemożliwić próby wroga natarcia na Leningrad, związać siły przeciwnika i nie pozwolić na przerzucenie ich na kierunki zachodnie i południowo-zachodnie, wykrwawić 18 Armię i stworzyć warunki do jej rozbicia.
Kirył Mierieckow wspomina, że radzieckie dowództwo nie było pewne, czy operacja może osiągnąć znaczące rezultaty i było gotowe ograniczyć się do lokalnych sukcesów.
Razem z tym radzieckie dowództwo liczyło przy sprzyjającym zbiegu okoliczności na osiągnięcie większych celów. Tak w dyrektywie sztabu Frontu Leningradzkiego nr 0025 z 13 lipca 1943 67 Armii określono zadanie:
W ten sposób operacja mgińska jest logicznym przedłużeniem ofensywnych działań frontów Leningradzkiego i Wołchowskiego od początku 1943.
Siły stron ZSRR Do udziału w operacji radzieckie dowództwo wyznaczyło 67 Armię (dowodzący armią — generał major M. P. Duchanow) z Frontu Leningradzkiego i 8 Armię (dowodzący armią — generał porucznik F. N. Starikow) z Frontu Wołchowskiego.