Niemieckie dowództwo zdołało operatywnie wzmocnić obronę: została tu przerzucona 132, a potem (16 sierpnia) 1 i 254 (z okręgu Czerwony Bór) piesze dywizje. W ciągu kilku dni radzieckie wojska próbowały rozwinąć natarcie, ale nie osiągnęły istotnych rezultatów.
22 lipca równocześnie z 8 Armią, przeszły do natarcia oddziały 67 Armii. 63 i 45 Dywizja Strzelecka Gwardii atakowały pozycje niemieckich dywizji 121 i 23 w okręgu Arbuzowo, a 43 Dywizja Strzelecka – pozycję niemieckiej 11 Dywizji Piechoty na zachód od Siniawino. Oddziały 67 Armii częściowo rozbiły obronę przeciwnika, ale rozwinąć pierwotnego sukcesu nie zdołały. Niemieckie dowództwo umocniło swoją obronę rezerwami, przerzuciwszy na ten kierunek dywizje 58, 126 (ze składu 16 Armii), a w końcu operacji 132 Dywizji Piechoty – i nie tylko zatrzymali natarcie 67 Armii, ale i odrzucili radzieckie oddziały na wyjściowe pozycje.
22 sierpnia swoją dyrektywą № 30175 Stawka rozkazała 67 i 8 Armiom zaprzestać ataku i przejść do obrony.