Wyniki operacji W wyniku zaciętych walk, trwających miesiąc, radzieckie wojska nie zdołały rozgromić mgińsko-siniawińskiego ugrupowania przeciwnika i przywrócić połączenia kolejowego Leningradu z resztą kraju.
W referacie Ł. A. Goworowa dla Stawka (od 21 sierpnia 1943) są zaznaczone podstawowe przyczyny niepowodzenia natarcia: zdolność przeciwnika do nieprzerwanej rekonstrukcji obrony za pomocą kolejnej zmiany w miarę zniszczenia dywizji jednego rzutu dywizjami drugiego, potem trzeciego rzutu itd. wyjątkowa piesza i ogniowa gęstość obrony przeciwnika i szczególnie trudne warunki terenowe
Razem z tym, niemieckie wojska, zużywszy wszystkie rezerwy, chociaż i utrzymały zajmowane pozycje, ale nie były w stanie przerzucić części sił Grupa Armii Północ pod Kursk i były zmuszone podjąć dodatkowe środki dla zachowania zajmowanych obronnych rubieży.
Ponieważ w końcu lata 1943, po zdecydowanym zwycięstwie w bitwie pod Kurskiem, ogólne warunki na froncie przechylały się na korzyść radzieckiej armii, Stawka stwierdziła, że wojska Leningradzkiego i Wołchowskich frontów «ściągnęły na siebie znaczne operacyjne rezerwy przeciwnika, zadały jego wojskom ciężką porażkę i tym samym wykonały część położonych na te fronty zadań».
Mga zostało wyzwolone przez oddziały 67 i 8 Armii 21 stycznia 1944.