(„Tango” Mrożka, 1965; „Matka” Witkiewicza, 1970). W swoich scenografiach starała się zawrzeć fabułę spektaklu, kondensując ją do systemu plastycznych symboli. („Szczęśliwe wydarzenie” Mrożka, 1973; „Amerykański ideał” Albee’ego, 1968). Eksperymentowała również z organizacją przestrzeni, wykorzystując teatralną iluzję m.in. do rozbudowania niewielkiej, reliefowej sceny Teatru Współczesnego („Lir” Bonda, 1974; „Mistrz i Małgorzata” Bułhakowa, 1986). Punktem wyjściowym dla Starowieyskiej był zawsze tekst i czysto reżyserski sposób jego potraktowania. Scenografia nie miała być artystycznym popisem, ale elementem teatralnego dzieła, wpisującym się w reżyserską koncepcję, sugerującym klimat i treść utworu. Jej kompozycje plastyczne, na pierwszy rzut oka często nieatrakcyjne, dopiero po zintegrowaniu z całością wizji scenicznej okazywały się zajmujące. Projektowane przez nią kostiumy odtwarzały charakter i indywidualną osobowość postaci, także poprzez optyczną zmianę fizjologii aktorów. Prace Starowieyskiej odznaczały się przestrzennym ładem, dyscypliną i harmonią. Nieprzeładowane ornamentami i zdobieniami, czerpały z emocjonalnie przetworzonych nurtów plastycznych m.in.: impresjonizmu, pop-artu, surrealizmu, kolażu i taszyzmu.