Swoje projekty kostiumów i scenografii do spektakli teatralnych w reżyserii Konrada Swinarskiego i Erwina Axera podarowała Muzeum Historii Katowic.
Twórczość Debiut Ewy Starowieyskiej przypadł na okres rozwoju Polskiej Szkoły Scenografii, która po roku 1956 uwolniła się ze sztywnych ram socrealizmu i zaczęła dążyć w kierunku nawiązania dialogu ze sztuką zachodu. Szkołę tę cechował malarski dynamizm i spektakularność formy wpisujące się w dominującą w tym czasie dramaturgię Witkiewicza, Różewicza, Ionesco, Dürrenmatta, Mrożka oraz Becketta. Inspiracje te wyparte zostały później przez nowe prądy, czerpiące z twórczości Czechowa i Strindberga, wymagające innych środków wyrazu – dekoracji pozornie skromniejszych, konceptualnych, niekiedy hiperrealistycznych. Projekty Starowieyskiej także początkowo miały charakter typowo malarski, później zaczęły pojawiać się w nich elementy architektoniczne i przestrzenne. Dominującym środkiem wyrazu był w jej twórczości kolor („Maria Stuart” Schillera, 1969; „Potęga Ciemności” Tołstoja, 1971). Typowe dla Starowieyskiej było również komponowanie przemyślanych i nastrojowych faktur („Trzy Siostry” Czechowa, r. 1963) oraz niemal surrealistyczne aranżowanie elementów realistycznych, np. wyolbrzymianie przedmiotów typowych dla epoki lub klimatu sztuki.