207–257, gdzie Anastasiou poddaje krytycznej analizie tradycję, wedle której Michał VIII wraz z Bekkosem najechali na czele łacińskiej armii mnichów zamieszkujących górę Athos, uznając ją w przeważającej części za pobożną legendę.

Broniąc unii na gruncie teologicznym, argumentując za zgodnością łacińskiej i greckiej tradycji patrystycznej w sprawie Filioque, Bekkos zraził sobie większość duchowieństwa. Jego działalność pisarska stała się później podstawą wysuniętych przeciw niemu zarzutów. Unia nigdy nie była w Bizancjum popularna, toteż po śmierci Michała VIII (11 grudnia 1282), jego syn Andronik II odrzucił ją. W dzień po Bożym Narodzeniu 1282 r. Jan Bekkos wycofał się do klasztoru. Były patriarcha Józef został uroczyście wwieziony do miasta. Bekkos obawiając się śmierci z rąk tłumu podpisał zrzeczenie się swego stanowiska i wyrzeczenie się swoich unionistowskich poglądów (styczeń 1283). W późniejszym czasie odwołał ten akt, jako podpisany pod przymusemTekst oświadczenia Bekkosa został włączony do Tomus Grzegorza Cypryjczyka, przetłumaczony przez Papadakisa w Crisis in Byzantium, 1997, ss. 216 i n. Gill w Byzantium and the Papacy, 1198–1400, 1979, pisze na s.