oraz patriotyzmu w czasie II wojny światowej: Winok sławy (1942), Diwczyna z Ukrainy (1942), Werba riasna (1943), Tyszkenśkyj zoszyt (1944), Zori (1944). Wiersze wojenne są pełne patosu, wiary w zwycięstwo, sławią bohaterstwo żołnierza i zwakłego obywatela. Ten sam realistyczny charakter mają zbiory wierszy autora napisane po wojnie: U bytwach i trudach (1951), Prawda (1952), Szczedra zemlia (1956), Lirycznyj litopys (1958). Najlepsze utwory powstają w latach 60. – zbiorki: Lito i ludy (1960), Serce ludśke (1962). To liryczne medytacje, zindywidualizowane przemyślenia filozoficzne na temat kondycji ludzkiego życia i subtelne liryki pejzażowe.
Mykoła Bażan stwierdził, że niejednemu poecie wystarczyłby tylko jeden wiersz Tereszczenki, taki jak Peczal’ i niżnist’, aby na zawsze zagłębić się w ukraińskiej poezji.
Działalność związana z tłumaczeniami Tereszczenko wiele tłumaczył. W jego przekładzie ukazały się trzy zbiory Emile Verhaerena, antologia poezji uzbeckiej, wiele utworów innych pisarzy: z rosyjskiego: A. Puszkina, M. Lermontowa, N. Niekrasowa, W. Majakowskiego, D. Biednego; z białoruskiego: J. Kupała, J. Kołasa; z polskiego: A. Mickiewicza; z prowansalskiego: Marcabru, E. Verhaerena, B. de Ventadorna, B. de Borna, J. Rudela;