W czasie pobytu w Lipsku był członkiem stowarzyszenia naukowego ”Unitas”, skupiającego Polaków studiujących na tamtejszym Uniwersytecie. Został wybrany jako delegat na Zjazd Zjednoczenia Towarzystw Polskich w Zurychu a następnie w 1898 roku został prezesem „Unitas”. W 1905 roku złożył egzamin na stopień magistra chemii na Uniwersytecie Petersburskim. W tym samym roku uzyskał tytuł inżyniera-technologa w Ryskim Instytucie Politechnicznym.
Czynnie brał udział w wydarzeniach rewolucyjnych w 1905 roku. Za jego inicjatywą powstał „Związek Docentów Politechniki”, którego wiceprezesem był w latach 1905–1906. W 1906 roku obrano go docentem chemii fizycznej stosowanej. Od 1907 profesor Akademii Rolniczej w Dublanach na której do 1917 kierował Katedrą Chemii Ogólnej. 1 października 1917 roku powołany został na stanowisko wykładowcy chemii nieorganicznej na Uniwersytecie Warszawskim i Politechniki Warszawskiej. 19 maja 1919 roku otrzymał nominację profesora zwyczajnego oraz stanowisko kierownika Katedry Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii PW.
Pracownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. od 11 XII 1924 do 25 III 1925 jako kierownik tego resortu wchodził w skład gabinetu Władysława Grabskiego.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw.