Edward Rudzki uważał, że od papieża Meierin otrzymała Złotą Różę za wyjątkowo cnotliwe życie. Walter Leitsch twierdził, że był to Order Medaglie d’Oro, którym w kwietniu 1608 papież Paweł V wyróżnił Konstancję Habsburżankę oraz prawdopodobnie Elżbietę z Radziwiłłów Sapieżynę i Urszulę Meierin.

W ostatnim roku życia Zygmunta III Wazy, gdy często i poważnie chorował, Meierin podpisywała oficjalne dokumenty państwowe i przyjmowała zagranicznych ambasadorów. Po śmierci króla została odsunięta od spraw politycznych, jednak rezydowała przy wychowanku – Władysławie IV. Nie wyszła za mąż.

Zmarła na Zamku Królewskim w Warszawie. Uroczyście pochowano ją w kościele jezuitów w Warszawie. Grób został splądrowany i zniszczony przez wojska szwedzkie i brandenburskie podczas potopu szwedzkiego.

W testamencie większość majątku zapisała rodzinie królewskiej, a także obdarowała wszystkie warszawskie kościoły. Była fundatorką ołtarza w kościele Zbawiciela w Monachium.

Wizerunki mały|Relikwiarz św. Urszuli w formie hermy, Stanisław Ditrich, ok.