wybudowano jednopiętrową kondygnację, gdzie umieszczono szpital, szkołę, cele klasztorne, bibliotekę i drukarnię.
XVIII–XX wiek Od 1713 r. bractwo Łuckie zaczęło podupadać. Klasztor został przejęty przez zakon bazylianów. W 1761 r. w wyniku pożaru klasztor został poważnie uszkodzony, a potem poddany renowacji aż do 1774 r. W ówczesnym czasie w ołtarzu cerkwi zrobiono nowe wejście. W 1795 r. cerkiew z klasztorem wróciła pod kuratelę prawosławnych, uzyskała status katedry.
mały|200px|Ruiny. Jan Konopacki, 1879 W XIX w., z powodu braku gospodarzy, cerkiew była niemal doszczętnie zniszczona. Pozostała tylko część ołtarza. Ruiny wykupili Żydzi z zamiarem ich rozbiórki, jednak władze carskie anulowały transakcję i przekazały obiekt prawosławnemu Bractwu Podwyższenia Pańskiego. W 1888 r. z pozostałości cerkwi wybudowano kaplicę. Po pewnym czasie bractwo otrzymało 3000 karbowańców od cara Aleksandra III, który 27 sierpnia 1890 r. odwiedził cerkiew oraz 2000 karbowańców od członka bractwa M. Tereszczenki. Do kaplicy została dobudowana kruchta, odnowiono ikonostas, ufundowano dzwony. W 1890 r. cerkiew ponownie stała się świątynią.