Częściowo budowle brackie zostały usytuowane na prywatnej ziemi Aleksandra Zubcewskiego.
Kontynuacja budowy: murowany cerkiew i klasztor Zgodnie z jego ostatnią wolą ziemia i majątek zostały przekazane bractwu, co to tylko częściowo polepszyło sytuację gospodarowania gruntami. Do Bractwa należały rozczłonkowane działki, skupione wokół tak zwanego Kandybowskiego gruntu. W latach dwudziestych XVII w. Jurij Puzyna wykupił tę działkę i przekazał bractwu. Dzięki temu organizacja religijno-oświatowa weszła w posiadanie znacznej, stanowiącej jedną całość, nieruchomości. Na początku 1630 r. na gruncie Kandybowskim rozpoczęto budowę nowej cerkwi z cegły. Fundatorami świątyni były osoby prywatne, członkowie bractwa, mieszczanie, przedstawiciele kleru oraz całe rody wołyńskiej szlachty: Hulewiczowie, Puzynowie, Siemaszkowie, Czetwertyńscy.
mały|200px|Plan Liczne potrzeby szkoły, drukarni, szpitala, klasztoru sprawiły, że Łuckie bractwo znalazło się w trudnej sytuacji, wynikła konieczność rozbudowy. W 1645 r., dzięki staraniom członka bractwa Aleksandra Mozelli król Władysław IV Waza wydał przywilej zezwalający na budowę murowanego szpitala. Sam Mozelli przeznaczył 41 000 złotych na budowę, którą rozpoczęto rok później. W 1647 r.