Carla Flescha.
Jej pierwszy poważny występ publiczny miał miejsce prawdopodobnie w marcu 1921 w Łodzi, z Łódzką Orkiestrą Symfoniczną na koncercie poświęconym twórczości Zygmunta Noskowskiego i Mieczysława Karłowicza. Z czasem – w okresie międzywojennym – została solistką Łódzkiej Orkiestry Symfonicznej. Samodzielne koncerty dawała najczęściej z towarzyszeniem Teodora Rydera (1881–1944), dyrygenta i pianisty Łódzkiej Orkiestry Symfonicznej, wykładowcy w szkole muzycznej H. Kijeńskiej-Dobkiewiczowej. Udzielała też lekcji gry na skrzypcach. W 1935 wzięła, ale bez punktowanego miejsca, udział w I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego (II miejsce zajął w nim Dawid Ojstrach).
W maju 1940 znalazła się wraz z rodziną w łódzkim getcie. Tu rodzina Rotsztatów zamieszkała najpierw przy ul. Franciszkańskiej 109 (budynek mocno przebudowany zachował się), potem Franciszkańskiej 129 (budynek nie zachował się), w końcu przy ul. B. Limanowskiego 26 (kamienica zachowała się). W getcie kontynuowała działalność koncertową na miarę ówczesnych możliwości, szczególnie po otwarciu gettowego Domu Kultury 1 marca 1941, przy ul. Krawieckiej 3/5. Należała do ulubionych artystek getta. Występowała zarówno z repertuarem poważnym, jak i w popularnym.