Jej działalność artystyczna, wraz z innymi artystami getta, miała ogromne znaczenie psychologiczne dla więźniów getta, pozwalając im choć na chwilę zapomnieć o trudach życia codziennego. W koncertach dalej najczęściej towarzyszył jej pianista Tadeusz Ryder – w getcie twórca gettowej Orkiestry Symfonicznej. Występowała też z tą Orkiestrą pod dyrekcją Dawida Bajgelmana (1887–1944)Zachowały się nieliczne zdjęcia z tych występów w zbiorach Archiwum Państwowego w Łodzi..
Po tak zwanej wielkiej szperze (wrzesień 1942), kiedy z getta wywieziono i zgładzono w Kulmhof am Nehr (Chełmno n. Nerem) wszystkie dzieci, osoby chore i starsze, getto zostało przekształcone w obóz pracy: likwidacji uległy wszelkie instytucje nie służące produkcji, m.in. Orkiestra Symfoniczna i Dom Kultury. Rotsztatówna została, wraz z innymi muzykami, zmuszona do pracy fizycznej. Tym niemniej grupa muzyków dawała półoficjalnie i okazjonalnie koncerty, ale tylko po godzinach pracy. Koncerty te zakończyły się z końcem stycznia 1944 r., kiedy Niemcy nakazali oddanie wszystkich instrumentów, które znajdowały się w getcie. Nie wiadomo gdzie trafiły skrzypce Rotsztatówny.