Eugeniusz Olejniczakowski ps. „Kakowski" (ur. 25 grudnia 1884 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – żołnierz Legionów Polskich, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, starosta w Krasnymstawie, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława – przemysłowca, i Antoniny z Dębskich, urodzony 25 grudnia 1884 w Warszawie. Tu też ukończył gimnazjum i rozpoczął studia prawnicze. Był członkiem 16 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego.
Po wybuchu I wojny światowej, w 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, gdzie służył w I Brygadzie. Od września 1914 w POW, ukończył kurs strzelecki i kurs podchorążych, od grudnia 1914 do lipca 1915 uczęszczał do Wolnej Szkoły Wojskowej w Warszawie, w której przeszedł pełny kurs szkoły oficerskiej i był wykładowcą w szkole podoficerskiej. W lipcu 1916, po bitwie pod Kostiuchnówką, dostał się do niewoli rosyjskiej, z której uciekł. W 1917 powrócił do Polski i działał w POW jako komendant XI Okręgu Siedleckiego (pseudonim Kakowski). „Za ryzykowne tajne misje na terenach tzw. Ober-Ostu”, 11 listopada 1921 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.