W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Od 25 stycznia 1919 był kierownikiem placówki wywiadowczej w Wilnie, od 1 października 1919 szef oddziału II Grupy Operacyjnej gen. Żeligowskiego, a następnie szef sekcji polityczno-prasowej II oddziału 7 Armii, we Lwowie był komendantem II Ochotniczej Legii Kobiet. 25 grudnia 1919 został awansowany na stopień porucznika, a w kolejnym roku został komendantem Komendy Naczelnej 4 Związku Obrońców Ojczyzny.
Po zakończeniu wojny służył w 85 pułku Strzelców Wileńskich. W 1922 przeszedł do rezerwyJanusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1, wyd. LTW, Łomianki 2018, s. 315–317. W 1922 ukończył prawo na Uniwersytecie Wileńskim (bez egzaminów końcowych), pracował jako dziennikarz, od lutego 1923 do grudnia 1923 w Policji Państwowej w Nowogródku, następnie ponownie jako dziennikarz w Wileńskim Kurierze Poświątecznym. W 1924 mianowano go na stopień kapitana i przeniesiono do rezerwy z przydziałem do 85 pp.