Tramwaje pokonywały skrzyżowanie na obręczach kół, ewentualnie prowadzonych przez kierownice, co było w przypadku lekkich wagonów konnych do zaakceptowania, lecz wiązało się w przypadku cięższych wagonów elektrycznych (lub kilkuwagonowych pociągów tramwajowych) z poważnym niebezpieczeństwem. Dodatkową przeszkodę stanowiła konieczność przeprowadzenia sieci trakcyjnej tramwajów poza skrajnią kolejową budowli, na co wymagane było szczególne zezwolenie.
Spośród możliwych i praktykowanych w Niemczech rozwiązań – przeniesienie dworca ze śródmieścia (tak jak np. w Karlsruhe czy Heidelbergu), budowa wiaduktów ponad torami (np. w Hamburgu), czy poprowadzenie kolei na estakadzie (tak jak Stadtbahn w Berlinie) – wybrano to ostatnie. Budowa estakady i wiaduktów oraz nasypów, na których umieszczono linię kolejową, umożliwiła likwidację torów w poziomie ulic oraz pozwoliła na realizację skrzyżowań bezkolizyjnych. Linia zapewniła bezpieczny, bezkolizyjny ruch pociągów przez tę część miasta. Inwestycję przeprowadzono w latach 1896–1901. Przebudowano także dworzec Wrocław Główny w latach 1896–1905. Koszt całości inwestycji Przebudowa Dworca Górnośląskiego i sąsiadującej z nim Miejskiej Kolei Łączącej (Umbau des Oberschlesischen Bahnhofes und der anschlieſsenden Stadtverbindungsbahn in Breslau) szacowano początkowo w 1898 na 6,5 mln marek.