Poszczególne transze budżetowe sięgały rocznie 1 mln marek. Po zakończeniu ciągnących się od 1906 drobnych robót towarzyszących i podsumowaniu inwestycji w 1911 łączne koszty wyniosły 8,045 mln marek. W tym czasie była to obok przebudowy węzłów kolejowych w Görlitz i Oleśnicy największa inwestycja prowadzona przez Dyrekcję Kolei we Wrocławiu.
Już w 1908 roku rozpoczęto wywłaszczanie terenów wzdłuż nowej estakady w celu zapewnienie możliwości jej rozbudowy. W latach 30. XX wieku planowano estakadę rozbudować tak, aby na linii Wrocław – Poznań poprowadzić czwarty tor oraz wykonać dwie grupy postojowe dla składów osobowych po obu stronach wiaduktu nad ulicą Powstańców Śląskich. Z projektu zrezygnowano po wybuchu II wojny światowej, jednak w roku 2025, wskutek wzrostu ilości przejeżdżających pociągów i planów uruchomienia kolei aglomeracyjnej, pojawił się zamiar powrotu do tej koncepcji i dobudowy czwartego toru na oddzielnej konstrukcji nośnej po stronie południowej estakady. Przy okazji planowana jest budowa przystanków w okolicach ul. Powstańców Śląskich i w rejonie ul. Zaporoskiej.