Augustini” czy nawiązujące stylem do Dziejów Apostolskich Actus Silvestri papae, kreujące postać Konstantyna Wielkiego jako zwolennika powierzającego troskę o Zachód papieżowi Sylwestrowi I.
Obok rzetelnie spisanych przez Bedę Wielebnego (672–735) żywotów, w późniejszym okresie zaczęły się pojawiać przepełnione ogólnikową frazeologią, zmanierowane i pełne retoryki. Nawet w „Dialogach” Grzegorza Wielkiego, wartościowej księdze poświęconej Benedyktowi z Nursji, towarzyszą opowiadania nieposiadające w równym stopniu walorów autentyzmu. Wszystko to sprawia, że od badaczy dorobku średniowiecznej spuścizny wymagana jest ostrożność i krytyczna analiza w celu oddzielenia zniekształceń wynikających ze sposobu przekazywania faktów i wpływów obocznych, np. przez manierę układania biografii w formie wiersza, określonej przez Baudouin’a de Gaiffier’a „pobożną metromanią”, dzielenia na części przeznaczone do czytania w czasie liturgii, zwyczaju zapożyczeń (odróżnianych jednak od późniejszych fałszerstw), a także określanych przez Gremonda jako „Srebrna legenda” dzieł, których inspiracje upatrywane są w pismach wschodnich, oparte na niezweryfikowanych przekazach ustnych, a realizujące cel zbudowania czytelnika.
Od XVI wieku wartość, jak i autorstwo żywotów są przedmiotem sporów.