W poznańskim więzieniu Fort VII przebywał do lipca 1941 r., skąd został zwolniony za wstawiennictwem niemieckiego zarządcy majątku w Gutowie. Zgłosił się wraz z rodziną na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie pracował w fabryce chemicznej koncernu IG Farben w Premnitz (powiat Havelland w Brandenburgii).
Po zakończeniu II wojny światowej 19 maja 1945 przybył do Słubic. Był jednym z pionierów słubickiej oświaty obok Józefa Rozłuskiego, Stanisławy Bojarowej i Eugenii Degórskiej. W 1945 r. organizował i do 1948 r. kierował szkołą podstawową w Słubicach.
Członek PPS, współorganizator jej struktur na terenie Słubic i obwodu rypińskiego (rzepińskiego) z siedzibą w Słubicach. Podczas kadencji Józefa Magera jako przewodniczącego MRN w Słubicach doszło do przekazania na rzecz parafii katolickiej poniemieckiego domu Bractwa KurkowegoRoland Semik, Historia parafii NMP Królowej Polski w Słubicach, strona (dostęp 16.4.2021) (jest to kościół pod wezwaniem NMP Królowej Polski). Od kwietnia 1946 r.